poniedziałek, 2 czerwca 2014

Wyspa Hashima


Hashima (jap. 端島 Wyspa Graniczna?, potocznie zwana Gunkan-jima, 軍艦島, Wyspa - Okręt Wojenny) – jedna z 505 niezamieszkanych wysp w prefekturze Nagasaki, położona około 15 km od samego Nagasaki.
W latach 1887–1974 służyła jako ośrodek wydobycia węgla. W 1975 r. została opuszczona przez wszystkich mieszkańców w związku z zaprzestaniem wydobycia przez koncern Mitsubishi. Wyspa swojego czasu była najgęściej zaludnionym kawałkiem lądu w Japonii (835 osób/hektar; w sumie na wyspie mieszkało wtedy nieco ponad 5 tys. ludzi)
Obecnie główną atrakcją wyspy są opuszczone, betonowe bloki oraz otaczający je falochron.
Wyspa posłużyła jako baza do wygenerowanej komputerowo, oraz odtworzonej w Pinewood Studios scenografii, w której nakręcono część zdjęć do filmu o Jamesie Bondzie – Skyfall.
Pośród ciemnoniebieskiego Morza Chińskiego zaraz u wybrzeży japońskiego miasta Nagasaki wyrasta martwa wyspa pokryta zniszczonymi budynkami. Mówi się też na nią ''wyspa pancernik'' ze względu na wysokie, sztuczne nabrzeże, które chroniło mieszkańców przez sztormami. Na wyspie jest kompletnie cicho i niesamowita atmosfera miejsca udziela się wszystkim zwiedzającym, którzy od 2009 roku mogą tu legalnie lądować w zorganizowanych grupach na nabrzeżu.








Źródła:
www.sometimesinteresting.files.wordpress.com
www.wikipedia.pl
www.totallycoolpix.com
www.forbes.ro


poniedziałek, 12 maja 2014

Vilcabamba

Vilcabamba – dawne miasto w dzisiejszym Peru, legendarna stolica Inków, w latach 1536-1572 siedziba władców inkaskich, z której opierali się postępującej ekspansji Hiszpanów. W 1572 roku miasto to zostało zdobyte i zburzone przez Hiszpanów, a jego lokalizacja uległa zapomnieniu.
Poszukiwania Vilcabamby trwały od XVIII wieku. W 1911 roku Hiram Bingham odkrył ruiny Espíritu Pampa w lesie odległym o 130 km na zachód od Cuzco, niemniej jednak uznał je za zbyt skromne na stolicę (zapominając, że była to stolica na wygnaniu), za którą ostatecznie przyjął również odkryte przez siebie, Machu Picchu. W latach 60. XX wieku do tych samych ruin dotarli Antonio Santander i Gene Savoy, którzy uznali je za ostatnią stolicę Inków. Nie mieli jednak na to żadnych konkretnych dowodów.
W 1976 roku Tony Halik i Elżbieta Dzikowska wraz z profesorem Edmundo Guillénem ponownie dotarli do ruin Vilcabamby. W Archiwum Indiańskim w Sewilli, Guillen dotarł do listów żołnierzy hiszpańskich, którzy opisywali trasę podbojów, jak również to, co zastali w Vilcabambie. Porównanie treści tych listów z rzeczywistymi ruinami było więc pierwszym bezpośrednim dowodem, że jest to właśnie legendarna siedziba władców inkaskich.
W późniejszych latach, Vincent Lee i John Hemming prowadzili prace archeologiczne i badania, których wyniki były dalszym potwierdzeniem tej teorii.

Źródła:
www.wikipedia.pl
www.ecuaworld.com
viajescuscoperu.com 
www.incatrail-peru.com








wtorek, 8 kwietnia 2014

Kolmanskop, Namibia

Kolmanskop (także Kolmannskuppe, Kolmanskuppe) – wymarłe miasto w południowej Namibii, kilka kilometrów w głąb lądu od portu Lüderitz. Było osiedlem górniczym, obecnie jest popularnym celem wycieczek.
Rozwinęło się po odkryciu diamentów w 1908, zasiedlili je górnicy z pobliskich kopalni, zbudowane zostało w stylu niemieckim. Posiadało szpital, elektrownię, szkołę, teatr, halę sportową, kasyno oraz linię kolejową do Lüderitz.
Miasto zaczęło upadać po I wojnie światowej, gdy spadły ceny diamentów. Opuszczone zostało w 1956.












Źródła:

www.wikipedia.pl
www.namibian.org
www.michaeljohngrist.com
upload.wikimedia.org

piątek, 21 marca 2014

Widźajanagar

Widźajanagar (dosł. Gród Zwycięstwa) – opuszczone miasto w południowych Indiach, w stanie Karnataka, w Ghatach Zachodnich, w niewielkiej wiosce Hampi. Założone ok. roku 1336 przez braci Hariharę i Bukkę miasto, to było od XIV do XVI wieku centralnym ośrodkiem Królestwa Widźajanagaru, najpotężniejszego nowożytnego imperium hinduskiego na południu kraju. To bogate serce ostatniego hinduskiego imperium zniszczyła w 1565 roku armia koalicji sułtanatów dekańskich. Wojska muzułmańskie po rozgromieniu armii królewskiej w bitwie pod Talikotą, 26 stycznia 1565 zdobyły miasto, które było łupione przez najeźdźców przez kilka miesięcy. Widźajanagar nie został nigdy później odbudowany. Ruiny stolicy wpisano w 1986 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Źródła:
www.wikipedia.pl
www.ocdn.eu
www.2.bp.blogspot.com
www.1.bp.blogspot.com
www.meteoprog.pl
www.i.wp.pl










poniedziałek, 3 lutego 2014

Potosí

Potosí – opuszczona miejscowość w wenezuelskim stanie Táchira, wysiedlona w 1984 roku z powodu położenia na terenach zalewowych zbiornika budowanej wówczas zapory Uribante Caparo i elektrowni wodnej.
W 2010 roku, z powodu suszy, zbiornik wodny uległ prawie w całości wysuszeniu, przez co ukazały się pozostałości po miejscowości oraz ruiny murowanego kościoła.


Źródła:
www.wikipedia.pl
www.sztukatulka.pl
www.crasstalk.com
www.farm5.staticflickr.com
www.thewanderermagazine.co.uk













czwartek, 16 stycznia 2014

San Zhi

Kompleks domów UFO, budowli znajdujących się w południowo-wschodniej Azji, to jedno z najciekawszych miejsc na ziemi. W ciągu dwóch lat związane z nim były tajemnicze wydarzenia, w tym zagadkowa śmierć kilku osób. Dzisiaj teren uważany jest za nawiedzony przez duchyi obciążony klątwą. Wszyscy chcą ukryć za wszelką cenę niewytłumaczalne sytuacje, jakie miały tam miejsce. Co takiego przyczyniło się do złej sławy obszaru?

Historia Sanzhi rozpoczyna się w 1978 roku na Tajwanie, państwie nieuznawanym przez większość krajów na świecie, leżącym głównie na jednej wyspie o obszarze zbliżonym do obszaru województwa mazowieckiego. Ponad 60 procent kraju pokrywają góry i wyżyny, panuje tam też dość trudny klimat, zwłaszcza na północy kraju, która nie cieszy się zbyt dużym zainteresowaniem turystów. W 1978 roku władze Tajwanu oraz przedsiębiorcy podjęli decyzję o zbudowaniu kompleksu wypoczynkowego na północnym wybrzeżu, by je ożywić. Na ten cel wybrano miasto Nowe Tajpej, a konkretnie jedną z jego dzielnic - Sanzhi. 
To nie miał być byle jaki kompleks. Zaprojektowano go dla zagranicznych turystów i najbogatszych mieszkańców kraju. Myślano również o amerykańskich żołnierzach stacjonujących w Azji Wschodniej, którzy z chęcią przyjeżdżaliby do Sanzhi na wypoczynek. Teren był znakomity - na samym wybrzeżu i z pięknym widokiem na morze. Żeby jeszcze bardziej zachęcić gości do odwiedzin zainwestowano także w architekturę.

Projekt luksusowego kompleksu wypoczynkowego był utrzymany w stylu futurystycznym. Jednopiętrowe domy przypominały pojazdy obcych, były także pomalowane na jaskrawe kolory, na przykład żółty i zielony. Mieszkania urządzono z wykorzystaniem luksusowych materiałów. W ośrodku znajdowało się kilka basenów ze zjeżdżalniami oraz fontanna. Jednak nieoczekiwanie dla wszystkich, obiektu nigdy nie otwarto. Co więcej, nie zdołano go nawet ukończyć i w 1980 roku po prostu przerwano budowę.

Podczas powstawania kompleksu doszło do serii tajemniczych zgonów. Ginęli robotnicy wykonujący prace budowlane. Wydarzyło się także kilka śmiertelnych wypadków samochodowych. Obiekt zaczynał się cieszyć bardzo złą sławą, a tajemnicze wydarzenia dostawały się do opinii publicznej. Przedsiębiorstwo zajmujące się budową obiektu zaczęło mieć kłopoty finansowe. Nic dziwnego, żaden inwestor nie chciał dać pieniędzy na kontynuowanie budowy obiektu, który mógł być przeklęty. Atmosferę podsycały zwłaszcza lokalne media, które z dużym zaangażowaniem opisywały tajemnicze zdarzenia na Sanzhi, sugerując, że mogą one mieć jakieś nadnaturalne podłoże. Wiele wskazywało na to, że miejsce faktycznie jest obłożone klątwą. 

Po tym, jak złe wiadomości się rozeszły, nikt nie chciał mieszkać w tym pięknym, nowoczesnym miejscu, ani nawet go odwiedzać. Miasto opustoszało. Ludzie wierzą, że zamieszkują je duchy zmarłych tam osób, których cześć nie została wystarczająco uszanowana i dlatego pozostają w tym miejscu po dziś dzień.
Wprawdzie 29 grudnia 2008 roku miały rozpocząć się prace rozbiórkowe na tym terenie, ale z tego, co się dowiedziałam, miasteczko – chociaż zdewastowane – istnieje do dziś. Nikt nie zdecydował się do tej pory zburzyć budynków, dlatego z powodzeniem można je zobaczyć będąc w tamtych okolicach.
O wydarzeniach w tym tajemniczym miejscu jest nadal bardzo mało informacji. Dlaczego? Tego możemy się na razie tylko domyślać. Z drugiej strony wiadomo, że Azjaci są bardzo przesądni i śmiertelne wypadki były dla nich z pewnością sygnałem do tego, że coś z tym miejscem jednak jest nie tak. Mocno zakorzeniona w kulturze azjatyckiej wiara w duchy na pewno zrobiła swoje i teraz – nawet gdyby zburzono stare budynki i postawiono w tym miejscu całkiem nowe – mieszkańcy będą pamiętali o tym, co się stało i  nie będą chcieli tu zamieszkać.
Takich miejsc na świecie jest naprawdę sporo. Każde z nich ma swoją osobną intrygującą historię. Ruiny osad, zamków, starożytnych miast są świadkami minionych zdarzeń. W takich miejscach czuć, jakby czas zatrzymał się w miejscu.
W San Zhi panuje niczym niezmącona cisza. Domki UFO powoli niszczeją, a wśród rozbitych szyb hula wiatr. Gdyby historia potoczyłaby się inaczej, z pewnością na placach zabaw bawiłyby się teraz dzieci, a mieszkańcy wesoło spędzaliby czas w swoich nowoczesnych okrągłych domach. Dziś jednak wewnątrz jest ciemno i pusto, brakuje mebli i nikt nie wygląda przez duże okna na zewnątrz, aby zobaczyć piękną okolicę. Nowoczesna osada jest całkowicie wyludniona.











Żródła:
http://niewiarygodne.pl
http://catinthewell.pl
http://www.onedigitallife.com
http://sometimesinteresting.files.wordpress.com
http://31.media.tumblr.com
http://farm4.staticflickr.com



środa, 11 grudnia 2013

Belchite

Belchite – miejscowość i gmina w Hiszpanii, we wspólnocie autonomicznej Aragonia, w prowincji Saragossa położona ok. 40 km od Saragossy. Jest siedzibą comarki Campo de Belchite.
W 1122 roku Alfons I Waleczny założył Bractwo Belchite w celu obrony granicy. W czasie podboju napoleońskiego została stoczona bitwa pod Belchite, w które brał udział m.in. 2 Pułk Piechoty Legii Nadwiślańskiej.
Belchite jest znane za sprawą położonych w pobliżu współczesnego miasta ruin starego miasta. W czasie wojny domowej miała w okolicy miasta miejsce bitwa pod Belchite, która toczyła się od 24 sierpnia do 7 września 1937 roku. Bitwa była jednym ze starć w ramach zakończonej niepowodzeniem ofensywy Armii Republikańskiej na Saragossę. Republikanie natrafili w Belchite na zaciekły opór nacjonalistów. W wyniku walk republikanie zdobyli Belchite, ale już w następnym roku kontrofensywa nacjonalistów i kolejna bitwa wyparły ich z miasta, które w toku walk zostało całkowicie zniszczone. Po wojnie odbudowano je w pewnej odległości od ruin, które zachowano w stanie naturalnym. Obecnie zachowały się w gruzowisku starego Belchite nieruszone szkielety budynków.
Wśród ruin starego miasta dominują sylwetki osiemnastowiecznych, barokowych kościoła św. Augustyna, z zachowaną konstrukcją dachu, płaskorzeźbami i wykończeniami naw i kolumn, kościoła św. Marcina z Tours, z zachowanymi resztkami malowideł, i piętnastowiecznej, mauretańskiej wieży zegarowej.













Żródła:
www.wikipedia.pl

https://cerradoporabandono.files.wordpress.com
http://1.bp.blogspot.com
www.unizar.es




poniedziałek, 25 listopada 2013

Varosha

Warosia (gr. Βαρώσια, tur. Maraş) – opuszczona dzielnica Famagusty na Cyprze, w dystrykcie Famagusta. De facto pod kontrolą Cypru Północnego. Mieszkańcy uciekli stąd podczas inwazji tureckiej.
Varosha jest wciąż miastem duchów, całkowicie opustoszałym. Z daleka można zobaczyć szkielety hoteli - ślad po czasach świetności kurortu. O Varoshy krążą legendy. Prawdę, jak tam jest naprawdę znają jedynie patrolujący teren żołnierze.













Źródła:
www.wikipedia.pl
www. podroze.gazeta.pl
http://dobraszczyk.files.wordpress.com
www.2.bp.blogspot.com
www. txt-atrium.pl

www. bi.gazeta.pl

sobota, 27 lipca 2013

Epecuen

25 lat temu Epecuen, południowo-zachodnia część Buenos Aries było tętniącym życiem kurortem, które w szczytach sezonów gościło zwykle ponad 200 tys. turystów.Turystycznaosada zbudowana została na brzegu słonegojezioraLargo, podczas złotego wieku Argentyny.
Było to miejsce oblegane przez przyjezdnych - jezioro było bardzo słone, a to znacznie ułatwiało im pływanie. Ponadto Epecuen było znane z posiadania wód leczniczych i upiększających.
W listopadzie 1985 roku miasteczko zostało jednak zatopione podczas potężnej ulewy, która nawiedziła Buenos. Woda przedarła się przez zbudowane zapory i dostała się na ulicemiasta. Ludzie musieli natychmiast uciekać. W ciągu kilku dni znajdujące się w Epecuen domy znalazły się 10 metrów pod słoną wodą.
W ciągu ostatnich kilku lat woda zaczęła stopniowo ustępować, odsłaniając zniszczone budowle jednego z największych kurortów Argentyny. Teraz zniszczone miasto wygląda jak z filmów o końcu świata.
Wciąż jednak ściąga turystów z całego świata. Ci zafascynowani apokaliptycznym widokiem, wynajmująhotelew pobliskim Carhue i liczą na odbudowanie zniszczonego miasta.
















Źródła:
www.kciuk.pl
www. trol649.u.re.pl
www. cool.cugiz.com
www.media1.rs
www.meteoprog.pl
www.ktrmurali.wordpress.com
www.fakty.interia.pl

piątek, 14 czerwca 2013

Detroit

Metropolia zbudowana została na potędze trzech wielkich koncernów samochodowych. W momencie, kiedy amerykańscy producenci zaczęli mieć problemy finansowe ze względu na koszty produkcji i zatrudnienia, spadek popytu, a także przegrany wyścig z azjatycką i europejska konkurencją, uderzyło to również w miasto. Niestety opieranie się na tylko jednej gałęzi gospodarki jest bardzo ryzykowne i niebezpieczne.

Olbrzymim problemem dla firm i pracodawców są związki zawodowe, a przede wszystkim UAW – związku zawodowego pracowników przemysłu samochodowego, który to wywalczył dla pracowników 7 tygodni urlopu, luksusowe ubezpieczenia lekarskie oraz fundusz dla pracowników zwolnionych. Przedsiębiorcy wolą przenosić swoje fabryki na południe kraju, gdzie związkowcy nie mają aż takich wpływów.
Od lat siedemdziesiątych XX wieku każdy burmistrz miasta był socjaldemokratą. Rozbuchana polityka socjalna, a także olbrzymia skala korupcji wśród lewicowych polityków Detroit doprowadziły miejskie finanse do ruiny.

Detroit stało się areną prawdziwej wojny społecznej i rasowej. Powstawały tu liczne getta, w których mieszkali czarnoskórzy migranci z innych części kraju. „Proces ten spowodował nie tylko częste protesty i zamieszki uliczne, ale również nowe zjawisko społeczne, nazywane The White Flight (Ucieczka Białych). Biali mieszkańcy w wielkim pośpiechu opuszczali miasto i wyprowadzali się na jego przedmieścia, do których czarnoskórzy migranci nie mieli dostępu.”
Nie można nie wspomnieć o kryzysie gospodarczym, który dotknął cały kraj, a dla Motor City jest przysłowiowym gwoździem do trumny.

Aktualnie miasto zadłużone jest na około 14 miliardów dolarów, a roczne starty wynoszą nieco ponad 300 milionów. Władze stanu Michigan zapowiedziały zaprzestanie pomocy miastu, a gubernator wprowadził specjalnego menadżera miasta, który ma ratować sytuację. Jest to ewenement, słynny prawnik, który pomagał w restrukturyzacji upadających firm teraz musi pomóc metropolii. Mieszkańcy protestują, twierdząc, że to zamach na demokracje ponieważ menadżer przejmuje pełnie władz w Detroit, a burmistrz będzie tylko jego pomocnikiem.
Ulice Motor City należą do najniebezpieczniejszych w całej Ameryce, tylko w 2012 roku doszło tutaj do ponad 800 strzelanin i napadów z użyciem niebezpiecznych narzędzie. W ich wyniku śmierć poniosło ponad 250 osób. Sytuacja raczej się nie zmieni, bo policjantów będzie coraz mniej. Na początku wieku było ich 5 tysięcy, teraz jest już tylko 3,5.

Miasto nękane jest przez pożary, a straż wyjeżdża tylko w momencie kiedy zagrożone jest ludzkie życie.
Zalegają tu sterty śmieci ponieważ służby komunalne właściwie nie funkcjonują ze względu na brak środków. Miejska kasa świeci pustkami do tego stopnia, że 40% procent dzielnic jest nie oświetlonych, a na mniej ruchliwych skrzyżowaniach wyłączono sygnalizację świetlną.
W latach świetności miasto liczyło 2 miliony mieszkańców i było jednym z największych w USA, dziś mieszka tu niespełna 700 tysięcy ludzi, tyle samo co w 1910 roku. Największa fabryka Forda w okresie świetności zatrudniała prawie 100 tysięcy ludzi, dziś pracuje w niej tylko 6 tysięcy. W przeciągu dekady bezrobocie zwiększyło się o prawie 170%, aktualnie wynosi niespełna 30%. Przed laty średni dochód na rodzinę był największy w Stanach Zjednoczonych, dziś na 68 sklasyfikowanych miast Detroit zajmuje 66 miejsce. Prawie 40% osób żyje w ubóstwie.
Od lat siedemdziesiątych XX wieku narastał konflikt pomiędzy społecznością afroamerykanów, a białymi. Dziś 80% ludności to czarnoskórzy. Taka struktura społeczna nie sprzyja na korzyść nowych inwestycji. To straszne, ale prawdziwe.

W opłakanym stanie jest edukacja. W Motor City odnotowano najniższy współczynnik zdawalności egzaminów. Statystyczny nastolatek ma większe szanse na wstąpienie do gangu, aniżeli ukończenie szkoły.

Władze miasta chcąc przyciągnąć ludzi urządzają masowe wyprzedaże pustych domów. Ceny wahają się od tysiąca do dwudziestu tysięcy dolarów, ale zdarzają się przypadki gdzie nieruchomość można nabyć już za dolara. Mimo to chętnych brakuje.
















Źródła:
www.poglad.com.pl
www.ciekawe.onet.pl
www.transatlantyk.org
www.biznes.interia.plwww.lebbeuswoods.wordpress.com


środa, 22 maja 2013

Kijondong


Kijŏngdong, Kijŏng-dong lub Kijŏng tong to wieś położona w P'yŏnghwa-ri, w Korei Północnej, usytuowana w Koreańskiej Strefie Zdemilitaryzowanej. Znana również w Korei Północnej jako "Wioska Pokoju", przez media zachodnie i południowokoreańskie nazywana Wioską Propagandy. Kijondong jest jedną z dwóch wsi, które mogły pozostać w czterokilometrowej Koreańskiej Strefie Zdemilitaryzowanej., powstałej na mocy rozejmu w 1953, zawieszającego wojnę koreańską. Drugą wioską jest południowokoreańska Daseong-Dong, oddalona o 2 kilometry.


Oficjalne stanowisko rządu Korei Północnej mówi, że wieś zamieszkiwana jest przez 200 rodzin i że na jej terenie działają centrum opieki nad dziećmi, przedszkola, szkoły podstawowe i średnie oraz szpital, jednak obserwacje Południa sugerują, że miasteczko jest faktycznie niezamieszkane. Zbudowane wielkim kosztem w 1950 roku, miało na celu propagandę i zachęcanie Koreańczyków z Południa do dezercji i jako dom dla żołnierzy pracujących przy artylerii, na fortyfikacjach i w podziemnych bunkrach, znajdujących się na strefie przygranicznej. Chociaż wstęp do wioski jest wzbroniony, jest to jedyna osada w Korei Północnej bezpośrednio widoczna z koreańskiej strefy zdemilitaryzowanej.

W Kijŏng-dong jest wiele jaskrawo pomalowanych, betonowych wielopiętrowych budynków i mieszkań. Większość z nich pozornie posiada energię elektryczną - te udogodnienia stanowiły luksus dla każdej wsi koreańskiej w 1950 roku (kiedy została zbudowana) na Północy, jak również na Południu. Miasteczko zostało tak zorientowane, że błękitne dachy i białe ściany budynków, obok ogromnej flagi KRLD są najbardziej wyróżniającą się cechą, widoczną zza granicy. Badania nowoczesnymi obiektywami teleskopowymi pokazuje jednak, że budynki są tylko betonowymi szkieletami: brakuje szyb, a nawet wnętrz pokoi. oświetlenie budynku jest włączane i wyłączane w określonych godzinach, starając się zachować złudzenie aktywności.

Do roku 2005 megafony zamontowane na kilku budynkach przekazywały treści propagandowe skierowane na południe. Pierwotnie wychwalano Koreę Północną i zachęcano niezadowolonych żołnierzy i rolników, by przechodzili przez granicę. Na Północy mieli być traktowani jak bracia. Ostatecznie przyczyniło się to do niewielkiej ilości dezercji, dlatego zmieniono treści na potępiające zachodnie wypowiedzi, komunistyczną propagandę i patriotyczną muzykę marszową o wysokim poziomie głośności do 20 godzin dziennie.

W latach osiemdziesiątych rząd Korei Południowej zarządził budowę masztu o wysokości 98,4 m ze 130 - kilogramową flagą Korei Południowej w Daeseong-dong. Rząd Korei Północnej odpowiedział zbudowaniem wyższego, mierzącego 160 m masztu z 270 kilogramową flagą w Kijŏng-dong, 1,2 km na zachód od granicy z Koreą Południową, nazwano to "wojną masztów". Maszt był drugim najwyższym na świecie, po maszcie Azerbejdżanu w Baku (162 m).









Źródła:
www.wikipedia.pl
www.toposmagazine.com
www.commons.wikimedia.org