Santa Laura

Santa Laura – opuszczone miasto w północnym Chile, w regionie administracyjnym Tarapacá, dawny ośrodek wydobycia rud saletry. Podobnie jak inne górnicze osady regionu zostało opuszczone po załamaniu się rynku saletry pod koniec I wojny światowej. W 2005 roku pozostałości miasteczka wraz z sąsiednim Humberstone zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

W Santa Laura zachował się budynek przetwórni i kompleks administracyjny.

                                                                                                                                                        Źródła:

www.wikipedia.pl

www.tripadvisor.com

Ağdam

Ağdam (orm. Ակնա, Aghdam) – miasto w Azerbejdżanie, w rejonie Ağdam. Niegdyś żywe centrum regionu ze 150 tys. mieszkańców, obecnie całkowicie opuszczone w wyniku walk w konflikcie o Górski Karabach pomiędzy ormiańską ludnością a Azerbejdżanem. Od lipca 1993 miasto znajduje się pod kontrolą ormiańskich sił zbrojnych separatystycznej nieuznawanej Republiki Górskiego Karabachu. Miasto zostało najpierw zniszczone przez ostrzał artyleryjski, później zaś wielokrotnie szabrowane, głównie w celu pozyskania cegieł. Mieszkańcy uciekli w inne rejony Azerbejdżanu, do Armenii i do Iranu[1]. Jedynym niezrujnowanym budynkiem jest meczet[1], używany przez Ormian jako stodoła, co budzi protesty organizacji islamskich.

Pomimo faktycznego braku kontroli ze strony Azerbejdżanu, miasto Ağdam jest deklarowane jako oficjalna siedziba azerbejdżańskiego klubu piłkarskiego Qarabağ Ağdam, grającego wpierwszej lidze azerskiej.

www.myaghdam.wordpress.com

http://upload.wikimedia.org

www.sadistic.pl

www.stevehollier.wordpress.com

www.wikipedia.pl

Miasto Bodie

Leży w centrum Kalifornii i jest jednym z wielu wyludnionych miasteczek, które powstały na pustkowiu niemal z dnia na dzień, w związku z odkrywaniem żył złota. W 1859r. założył je u podnóża góry Sierra Nevada Bill Bodey.
W czasach świetności górnicze Bodie liczyło 10 tys. mieszkańców.
O Bodie, opustoszałym od lat 40. XX wieku, krążyły opowieści nawiązujące do wielkiego pożaru z 1932 roku. Ocalała wtedy tylko dziesiąta część domów. Chodziły słuchy, że miejsce jest przeklęte.
Ostatni mieszkańcy opuścili Bodie 60 lat temu, które opustoszało tak samo szybko jak powstało. Obecnie w miasteczku zachowało się około 100 domów, w tym 30 saloonów, szkoła i hotel.
Do dziś wymarłe miasteczko mogą zwiedzać turyści w Stanowym Parku Historycznym Bodie i poznać historie miasta opustoszałego od 60 lat.

Źródła:

www.ghosttowngallery.com

http://paranormalknowledge.com/

http://www.allaboutravelling.com

http://25.media.tumblr.com

www.thehappysorceress.tumblr.com

www.brimstonepistoleros.com

Craco

Kolejne fascynujące miasto widmo to Craco, położone we Włoszech w regionie Basilicata w prowincji Matera. Powstanie miasta datuje się na ok. 1060, kiedy władzę sprawował tutaj Arcybiskup Arnaldo. Craco wybudowano na zboczu wzgórza, głównie ze względu na łatwiejszą obronę w razie ataku. Skutki bliskich powiązań z kościołem są widoczne w sposobie budownictwa i ogromnej ilości kapliczek rozsianych są po całym miasteczku. Pod koniec XIX wieku, teren Craco zamieszkiwało 2000 mieszkańców, którzy zajmowali się głównie uprawą ziemi. Gleba zaczęła jednak tracić żyzność, a do tego doszły częste trzęsienia ziemi i huragany. W 1963 roku ze względu na wykryte osuwisko i zagrożenie zawaleniem miasto zostało całkowicie opuszczone. Cześć mieszkańców przeniosła się do pobliskiej wioski Craco Peschiera. Od tamtej pory nikt już tu nie zamieszkał. Dziś miasto przyciąga spragnionych wrażeń turystów, którzy wchodzą tu tylko na swoją odpowiedzialność.

Źródła:

www.sometimesinteresting.files.wordpress.com

www.wikipedia.pl

www.podroze.gazeta.pl

www.farm9.staticflickr.com

www.media-cdn.tripadvisor.com

Oradour-sur-Glane

Oradour-sur-Glane – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Limousin, w departamencie Haute-Vienne. Czas zatrzymał się tu 10 czerwca 1944 roku. Tego dnia niemalże wszyscy mieszkańcy zginęli z rąk niemieckich żołnierzy. Oddział niemieckich wojsk Waffen-SS zamordował bestialsko wówczas 642 osoby - mężczyzn, kobiety i dzieci. Miasto na koniec spalono. Przeżyła tylko jedna kobieta, pięciu mężczyzn oraz dziecko. Masowy mord miał być odwetem za zabicie oficera SS przez francuskie Resistance. Jak się potem okazało, zniszczono przez omyłkę nie tą miejscowość - egzekucja na oficerze została wykonana została w Oradour-sur-Vayres, a nie w Oradour-sur-Glane. Na pamiątkę tego strasznego wydarzenia miasto pozostawiono w niezmienionym stanie i jest dostępne dla turystów. Dziś robi wrażenie. Jest tu kościół, warsztat samochodowy, piekarnia, dentysta, rzeźnik i wiele gospodarstw, w których pozostały zardzewiałe auta, maszyny do szycia, garnki i sprzęt rolniczy. Miasteczko ma kilka wyasfaltowanych ulic, a główną aleją ciągną się szyny tramwajowe. Znajduje się w nim także muzeum.

Źródła:

www.wikipedia.pl

www.podroze.gazeta.pl

www.stadobaranow.pl

Pstrąże

Pstrąże (w okresie gdy stacjonowały tam wojska radzieckie nosiła nazwę Strachów) wieś w zachodniej Polsce położona w województwie dolnośląskim.

Do 1992 roku miasto należało do Armii Radzieckiej, w 1994 miasto zostało podporzadkowane polskiej administracji. Dziś Pstrąże jest miejscem ćwiczeń dla wojsk i popada w coraz większą ruinę. Jeszcze przed rokiem 1992, w mieście tętniło życie. Były tu budowane szkoły, bloki mieszkalne, sklepy czy też domy oficerów.

Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1305 roku, kiedy wieś wchodziła w skład dóbr kliczkowskich. W 1865 roku zabudowa została zniszczona przez pożar. Do końca XIX wieku mieszkańcy wypasali bydło, owce oraz wytapiali żelazo.

W 1901 roku rozpoczęto przebudowę wsi dla potrzeb armii niemieckiej. Powstały koszary dla wojska, stajnie, doprowadzono połączenie kolejowe z Leszna Górnego, wybudowano potężny betonowy most na Bobrze. Po I wojnie światowej stajnie przebudowano na garaże.

W 1945 Pstrąże zostało zajęte przez wojska radzieckie. Od tego czasu zniknęło z map. Miejscowość była niedostępna dla Polaków, część drogowa mostu została zniszczona aby uniemożliwić przedostawanie się Polaków na teren obiektu. Od 1948 do 1951 stacjonowała tam 14 Brygada Artylerii Ciężkiej Wojska Polskiego.

Źródła: 

www.wikipedia.pl

www.opuszczone.net

Kłomino (ros.Gródek)

Kłomino (ros. Grodek lub Gródek/Гродек, niem. Westfalenhof) – osada leśna[1] w woj. zachodniopomorskim.

Do 1992 roku miejscowość była bazą Armii Radzieckiej, zaś w 1993 roku zostało włączone do polskiej administracji wraz z sąsiadującym Bornem Sulinowem. W przeciwieństwie do Bornego Sulinowa Kłomino nie zostało zasiedlone. Od 2008 miasto jest wyburzane. Pozostaną tylko 4 budynki: 1 należący do urzędu gminy Borne Sulinowo, jeden prywatny blok oraz 2 należące do Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe.
Kłomino powstało w latach trzydziestych XX wieku. Stacjonowały tu niemieckie oddziały Służby Pracy, a później zorganizowano obóz jeniecki. W listopadzie 1939 roku w stalagu znajdowało się 6 tysięcy polskich jeńców wojennych oraz 2300 cywilów aresztowanych na terenach Polski. W 1940 roku miejsce to zajął Oflag II D Gross-Born. Do polskich jeńców dołączyli Francuzi i Rosjanie. W 1945 roku hitlerowcy ewakuowali jeńców. Po odejściu wojsk niemieckich, tereny przejęły wojska radzieckie, które więziły żołnierzy niemieckich. Po przejęciu przez Rosjan, wybudowano tu bloki, szpital, garaże, sklepy i kino. Kłomino opustoszało dopiero w 1992 roku, kiedy wyjechali stąd ostatni żołnierze rosyjscy. W okresie powojennym rozebrano 50 budynków poniemieckich, by odzyskać cegłę do budowy Pałacu Kultury w Warszawie.

Źródła:

www.wikipedia.pl

www.opuszczone.com