piątek, 14 czerwca 2013

Detroit

Metropolia zbudowana została na potędze trzech wielkich koncernów samochodowych. W momencie, kiedy amerykańscy producenci zaczęli mieć problemy finansowe ze względu na koszty produkcji i zatrudnienia, spadek popytu, a także przegrany wyścig z azjatycką i europejska konkurencją, uderzyło to również w miasto. Niestety opieranie się na tylko jednej gałęzi gospodarki jest bardzo ryzykowne i niebezpieczne.

Olbrzymim problemem dla firm i pracodawców są związki zawodowe, a przede wszystkim UAW – związku zawodowego pracowników przemysłu samochodowego, który to wywalczył dla pracowników 7 tygodni urlopu, luksusowe ubezpieczenia lekarskie oraz fundusz dla pracowników zwolnionych. Przedsiębiorcy wolą przenosić swoje fabryki na południe kraju, gdzie związkowcy nie mają aż takich wpływów.
Od lat siedemdziesiątych XX wieku każdy burmistrz miasta był socjaldemokratą. Rozbuchana polityka socjalna, a także olbrzymia skala korupcji wśród lewicowych polityków Detroit doprowadziły miejskie finanse do ruiny.

Detroit stało się areną prawdziwej wojny społecznej i rasowej. Powstawały tu liczne getta, w których mieszkali czarnoskórzy migranci z innych części kraju. „Proces ten spowodował nie tylko częste protesty i zamieszki uliczne, ale również nowe zjawisko społeczne, nazywane The White Flight (Ucieczka Białych). Biali mieszkańcy w wielkim pośpiechu opuszczali miasto i wyprowadzali się na jego przedmieścia, do których czarnoskórzy migranci nie mieli dostępu.”
Nie można nie wspomnieć o kryzysie gospodarczym, który dotknął cały kraj, a dla Motor City jest przysłowiowym gwoździem do trumny.

Aktualnie miasto zadłużone jest na około 14 miliardów dolarów, a roczne starty wynoszą nieco ponad 300 milionów. Władze stanu Michigan zapowiedziały zaprzestanie pomocy miastu, a gubernator wprowadził specjalnego menadżera miasta, który ma ratować sytuację. Jest to ewenement, słynny prawnik, który pomagał w restrukturyzacji upadających firm teraz musi pomóc metropolii. Mieszkańcy protestują, twierdząc, że to zamach na demokracje ponieważ menadżer przejmuje pełnie władz w Detroit, a burmistrz będzie tylko jego pomocnikiem.
Ulice Motor City należą do najniebezpieczniejszych w całej Ameryce, tylko w 2012 roku doszło tutaj do ponad 800 strzelanin i napadów z użyciem niebezpiecznych narzędzie. W ich wyniku śmierć poniosło ponad 250 osób. Sytuacja raczej się nie zmieni, bo policjantów będzie coraz mniej. Na początku wieku było ich 5 tysięcy, teraz jest już tylko 3,5.

Miasto nękane jest przez pożary, a straż wyjeżdża tylko w momencie kiedy zagrożone jest ludzkie życie.
Zalegają tu sterty śmieci ponieważ służby komunalne właściwie nie funkcjonują ze względu na brak środków. Miejska kasa świeci pustkami do tego stopnia, że 40% procent dzielnic jest nie oświetlonych, a na mniej ruchliwych skrzyżowaniach wyłączono sygnalizację świetlną.
W latach świetności miasto liczyło 2 miliony mieszkańców i było jednym z największych w USA, dziś mieszka tu niespełna 700 tysięcy ludzi, tyle samo co w 1910 roku. Największa fabryka Forda w okresie świetności zatrudniała prawie 100 tysięcy ludzi, dziś pracuje w niej tylko 6 tysięcy. W przeciągu dekady bezrobocie zwiększyło się o prawie 170%, aktualnie wynosi niespełna 30%. Przed laty średni dochód na rodzinę był największy w Stanach Zjednoczonych, dziś na 68 sklasyfikowanych miast Detroit zajmuje 66 miejsce. Prawie 40% osób żyje w ubóstwie.
Od lat siedemdziesiątych XX wieku narastał konflikt pomiędzy społecznością afroamerykanów, a białymi. Dziś 80% ludności to czarnoskórzy. Taka struktura społeczna nie sprzyja na korzyść nowych inwestycji. To straszne, ale prawdziwe.

W opłakanym stanie jest edukacja. W Motor City odnotowano najniższy współczynnik zdawalności egzaminów. Statystyczny nastolatek ma większe szanse na wstąpienie do gangu, aniżeli ukończenie szkoły.

Władze miasta chcąc przyciągnąć ludzi urządzają masowe wyprzedaże pustych domów. Ceny wahają się od tysiąca do dwudziestu tysięcy dolarów, ale zdarzają się przypadki gdzie nieruchomość można nabyć już za dolara. Mimo to chętnych brakuje.
















Źródła:
www.poglad.com.pl
www.ciekawe.onet.pl
www.transatlantyk.org
www.biznes.interia.plwww.lebbeuswoods.wordpress.com


środa, 22 maja 2013

Kijondong


Kijŏngdong, Kijŏng-dong lub Kijŏng tong to wieś położona w P'yŏnghwa-ri, w Korei Północnej, usytuowana w Koreańskiej Strefie Zdemilitaryzowanej. Znana również w Korei Północnej jako "Wioska Pokoju", przez media zachodnie i południowokoreańskie nazywana Wioską Propagandy. Kijondong jest jedną z dwóch wsi, które mogły pozostać w czterokilometrowej Koreańskiej Strefie Zdemilitaryzowanej., powstałej na mocy rozejmu w 1953, zawieszającego wojnę koreańską. Drugą wioską jest południowokoreańska Daseong-Dong, oddalona o 2 kilometry.


Oficjalne stanowisko rządu Korei Północnej mówi, że wieś zamieszkiwana jest przez 200 rodzin i że na jej terenie działają centrum opieki nad dziećmi, przedszkola, szkoły podstawowe i średnie oraz szpital, jednak obserwacje Południa sugerują, że miasteczko jest faktycznie niezamieszkane. Zbudowane wielkim kosztem w 1950 roku, miało na celu propagandę i zachęcanie Koreańczyków z Południa do dezercji i jako dom dla żołnierzy pracujących przy artylerii, na fortyfikacjach i w podziemnych bunkrach, znajdujących się na strefie przygranicznej. Chociaż wstęp do wioski jest wzbroniony, jest to jedyna osada w Korei Północnej bezpośrednio widoczna z koreańskiej strefy zdemilitaryzowanej.

W Kijŏng-dong jest wiele jaskrawo pomalowanych, betonowych wielopiętrowych budynków i mieszkań. Większość z nich pozornie posiada energię elektryczną - te udogodnienia stanowiły luksus dla każdej wsi koreańskiej w 1950 roku (kiedy została zbudowana) na Północy, jak również na Południu. Miasteczko zostało tak zorientowane, że błękitne dachy i białe ściany budynków, obok ogromnej flagi KRLD są najbardziej wyróżniającą się cechą, widoczną zza granicy. Badania nowoczesnymi obiektywami teleskopowymi pokazuje jednak, że budynki są tylko betonowymi szkieletami: brakuje szyb, a nawet wnętrz pokoi. oświetlenie budynku jest włączane i wyłączane w określonych godzinach, starając się zachować złudzenie aktywności.

Do roku 2005 megafony zamontowane na kilku budynkach przekazywały treści propagandowe skierowane na południe. Pierwotnie wychwalano Koreę Północną i zachęcano niezadowolonych żołnierzy i rolników, by przechodzili przez granicę. Na Północy mieli być traktowani jak bracia. Ostatecznie przyczyniło się to do niewielkiej ilości dezercji, dlatego zmieniono treści na potępiające zachodnie wypowiedzi, komunistyczną propagandę i patriotyczną muzykę marszową o wysokim poziomie głośności do 20 godzin dziennie.

W latach osiemdziesiątych rząd Korei Południowej zarządził budowę masztu o wysokości 98,4 m ze 130 - kilogramową flagą Korei Południowej w Daeseong-dong. Rząd Korei Północnej odpowiedział zbudowaniem wyższego, mierzącego 160 m masztu z 270 kilogramową flagą w Kijŏng-dong, 1,2 km na zachód od granicy z Koreą Południową, nazwano to "wojną masztów". Maszt był drugim najwyższym na świecie, po maszcie Azerbejdżanu w Baku (162 m).









Źródła:
www.wikipedia.pl
www.toposmagazine.com
www.commons.wikimedia.org

czwartek, 2 maja 2013

Doupov

Doupov (niem. Duppau) – dawne miasto w północno-zachodnich Czechach, w Górach Doupowskich, u zbiegu Pustego Potoku i Liboca. Wraz z wysiedleniem Niemców po 1945 roku, opustoszało, a w roku 1955 ostatecznie przestało istnieć w wyniku założenia na tym terenie poligonu wojskowego Hradiště. Część zabudowy dotrwała do lat 70. XX wieku.

Początki miasta związane są z rodem Doupovców, do których należał zamek obronny na pobliskim szczycie Hradiště/Burgstadtl. Pojawia się kilka dat powstania twierdzy, od 1012 przez 1119 po 1281, pewne jest natomiast, że miasteczko założono początkiem XIV wieku. Prosperowało ono dzięki położeniu na skrzyżowaniu dróg handlowych. W 1421 Doupov stał się ofiarą wypraw zakonu krzyżackiego, tracąc na blisko sto lat (do 1514) prawa miejskie.

Kolejnymi po Doupovcach właścicielami dóbr zamku i miasta byli Zdziarscy ze Zdziaru (poł. XV w. – poł. XVII w.), Schlikowie (poł. XVI w. – 1618), Verdugowie, von Lützow, Czerninowie i Zedtwizowie (1858–1945).

W epoce nowożytnej głównym, poza handlem, źródłem dochodów doupovskich mieszczan było sukiennictwo; pracowało tu 70–80 sukienników. Do innych znaczących rzemiosł zaliczało się garbarstwo i szewstwo, a na początku XIX wieku miasteczko wzbogaciło się o cegielnię. W 1903 połączyła je z Kadanią i Podborzanami linia kolejowa (Duppauerbahn).

Z 1896 pochodzi jeden z najpełniejszych opisów Doupova zawarty w przewodniku Čechy wydanym przez Jana Otto. Jego autorem jest Bedřich Bernau, zilustrowany został natomiast przez Antonína Lewego. Miasto, należące do powiatu politycznego Kadań i będące siedzibą powiatu sądowego, liczyło wtedy 261 domów z około 1600 mieszkańcami. W górnej części rynku stał ratusz z datą 1576 i herbem. Jeszcze wyżej znajdował się barokowy kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP przebudowany w 1745. Do zabytków zaliczał się również zamek (w ówczesnym kształcie od XVIII w.) oraz byłe kolegium pijarskie z kościołem św. Elżbiety. Pierwotnie wzniesione zostało przez jezuitów, a w 1896 mieściła się w nim szkoła obuwnicza. Po jezuitach pozostała w Doupovie biblioteka z 1200 woluminami. Wspomniany jest też mały kościółek św. Wolfganga przy drodze kadańskiej. Bernau kończy swój reportaż stwierdzeniem, że miasteczko ma bardzo biedny charakter i niewiele zostało z jego dawnej sławy.

W wyniku wysiedlenia ludności niemieckiej na mocy dekretów Benesza Doupov po 1945 praktycznie opustoszał. 22 maja 1947 w miasteczku przebywało 525 osób. W lutym 1953 podjęto decyzję o utworzeniu w Górach Doupowskich poligonu wojskowego Hradiště – dwa lata później miejscowość została zlikwidowana. Mieszkańców przesiedlono do innych miast i wsi kraju karlowarskiego. Opuszczone budynki stopniowe były rozbierane do połowy lat 70. Doupovskie plenery wykorzystano w filmach Pięciu grzeszników (1964) i postapokaliptycznym Koniec sierpnia w hotelu Ozon (1967).








Źródła:
www.geocaching.com
en.valka.cz
kukies.rajce.idnes.cz
www.wikipedia.pl
www.pamatkyaprirodakarlovarska.cz

czwartek, 18 kwietnia 2013

Fordlandia

Fordlandia – osada przemysłowa w puszczy amazońskiej, część miasteczka Aveiro w brazylijskim stanie Pará, w pobliżu miasta Santarém, w połowie drogi między Belém a Manaus, nad brzegiem rzeki Tapajós.

Fordlandia została założona dla 8 tys. mieszkańców na obszarze 14.568 km² przez Henry Forda w drugiej połowie lat dwudziestych XX wieku, formalnie na mocy decyzji gubernatora Dionisio Bentesa i zatwierdzonego przez Zgromadzenie Ustawodawcze w dniu 30 września 1927. Miała stanowić centrum plantacji drzew kauczukowych potrzebnych do otrzymania kauczuku, dostarczanego później do amerykańskich fabryk Forda, potrzebnego do wyprodukowania opon, również do własnych zakładów w São Paulo. Własna plantacja miała na celu pozyskanie surowca tańszego niż kauczuk pochodzący z dalekich azjatyckich plantacji. Plany nie zostały zakończone sukcesem z powodu klęsk w uprawach i rebelii w 1930 miejscowych pracowników.

W mieście zostały wybudowane komfortowe osiedle mieszkaniowe, elektrownia, basen, szkoła, kościół, kino. Obecnie osada jest niezamieszkana.

W 1944 Walt Disney zrealizował film promocyjny pt "The Amazon awakens" (Amazonia się budzi).









Źródła:
www.wikipedia.pl
www.amazon.com
acommonreader.org
gilserique.blogspot.com
www.telegraph.co.uk

środa, 10 kwietnia 2013

Santa Laura

Santa Laura – opuszczone miasto w północnym Chile, w regionie administracyjnym Tarapacá, dawny ośrodek wydobycia rud saletry. Podobnie jak inne górnicze osady regionu zostało opuszczone po załamaniu się rynku saletry pod koniec I wojny światowej. W 2005 roku pozostałości miasteczka wraz z sąsiednim Humberstone zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
W Santa Laura zachował się budynek przetwórni i kompleks administracyjny.









                                                                                                                                                        Źródła:
www.wikipedia.pl
www.tripadvisor.com

piątek, 29 marca 2013

Ağdam

Ağdam (orm. Ակնա, Aghdam) – miasto w Azerbejdżanie, w rejonie Ağdam. Niegdyś żywe centrum regionu ze 150 tys. mieszkańców, obecnie całkowicie opuszczone w wyniku walk w konflikcie o Górski Karabach pomiędzy ormiańską ludnością a Azerbejdżanem. Od lipca 1993 miasto znajduje się pod kontrolą ormiańskich sił zbrojnych separatystycznej nieuznawanej Republiki Górskiego Karabachu. Miasto zostało najpierw zniszczone przez ostrzał artyleryjski, później zaś wielokrotnie szabrowane, głównie w celu pozyskania cegieł. Mieszkańcy uciekli w inne rejony Azerbejdżanu, do Armenii i do Iranu[1]. Jedynym niezrujnowanym budynkiem jest meczet[1], używany przez Ormian jako stodoła, co budzi protesty organizacji islamskich.

Pomimo faktycznego braku kontroli ze strony Azerbejdżanu, miasto Ağdam jest deklarowane jako oficjalna siedziba azerbejdżańskiego klubu piłkarskiego Qarabağ Ağdam, grającego wpierwszej lidze azerskiej.







www.myaghdam.wordpress.com
http://upload.wikimedia.org
www.sadistic.pl
www.stevehollier.wordpress.com
www.wikipedia.pl

niedziela, 3 marca 2013

Miasto Bodie

Leży w centrum Kalifornii i jest jednym z wielu wyludnionych miasteczek, które powstały na pustkowiu niemal z dnia na dzień, w związku z odkrywaniem żył złota. W 1859r. założył je u podnóża góry Sierra Nevada Bill Bodey.
W czasach świetności górnicze Bodie liczyło 10 tys. mieszkańców.
O Bodie, opustoszałym od lat 40. XX wieku, krążyły opowieści nawiązujące do wielkiego pożaru z 1932 roku. Ocalała wtedy tylko dziesiąta część domów. Chodziły słuchy, że miejsce jest przeklęte.
Ostatni mieszkańcy opuścili Bodie 60 lat temu, które opustoszało tak samo szybko jak powstało. Obecnie w miasteczku zachowało się około 100 domów, w tym 30 saloonów, szkoła i hotel.
Do dziś wymarłe miasteczko mogą zwiedzać turyści w Stanowym Parku Historycznym Bodie i poznać historie miasta opustoszałego od 60 lat.










Źródła:
www.ghosttowngallery.com
http://paranormalknowledge.com/
http://www.allaboutravelling.com
http://25.media.tumblr.com
www.thehappysorceress.tumblr.com
www.brimstonepistoleros.com